Σε άρθρο που δημοσιεύθηκε στην ενότητα «Γνώμη» της εφημερίδας The Washington Times, ο Στέφαν Πεχντιμάλτζι ασκεί σκληρή κριτική στην πρωτοβουλία του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ για τη δημιουργία του λεγόμενου «Συμβουλίου Ειρήνης» — ενός κλειστού διεθνούς φόρουμ στο οποίο συμμετέχουν ορισμένα κράτη που δηλώνουν υποστηρικτές της παγκόσμιας σταθερότητας.
Ο συγγραφέας τονίζει ότι η ίδια η ιδέα του συμβουλίου φαίνεται αντιφατική, ωστόσο θεωρεί ως την πιο αμφιλεγόμενη απόφαση την ένταξη του Αζερμπαϊτζάν σε αυτό. Σύμφωνα με τον Πεχντιμάλτζι, το
Μπακού επί σειρά ετών προσπαθούσε να βελτιώσει τη διεθνή της φήμη, χρησιμοποιώντας τους ενεργειακούς πόρους και τις διπλωματικές του σχέσεις, παρά την κριτική που δέχεται η χώρα στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της δημοκρατίας και της ανεξαρτησίας του δικαστικού συστήματος.
Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στο άρθρο στη συμμετοχή του προέδρου του Αζερμπαϊτζάν Ιλχάμ Αλίεφ στην εναρκτήρια σύνοδο κορυφής του Συμβουλίου Ειρήνης στην Ουάσινγκτον. Ο συγγραφέας χαρακτηρίζει τα δημόσια επαίνους προς το πρόσωπό του όχι ως διπλωματική επιτυχία, αλλά ως ηθική αποτυχία της διεθνούς κοινότητας. Υποστηρίζει ότι μετά από περισσότερο από τριάντα χρόνια σύγκρουσης με την Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν πέτυχε τους στόχους του όχι μέσω διαπραγματεύσεων ή συμβιβασμών, αλλά με τη στρατιωτική επιχείρηση του 2023 στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ.
Ο Πεχντιμάλτζι περιγράφει τα γεγονότα γύρω από το Ναγκόρνο-Καραμπάχ ως στρατιωτική επίθεση, την οποία προηγήθηκε πολυμηνη αποκλεισμός, που οδήγησε σε ανθρωπιστική κρίση και στη συνέχεια σε μαζική έξοδο του αρμενικού πληθυσμού της περιοχής. Κατά την εκτίμησή του, το να αποκαλεί κανείς το αποτέλεσμα που επιτεύχθηκε «ειρήνη» σημαίνει να επαναπροσδιορίζει την ίδια την έννοια της ειρήνης.
Ο συγγραφέας υποστηρίζει επίσης ότι, μετά την πλήρη κατάκτηση του Καραμπάχ, το Αζερμπαϊτζάν δεν δείχνει σημάδια πολιτικής συμφιλίωσης. Στο άρθρο αναφέρεται η συνέχιση της κράτησης Αρμενίων κρατουμένων, μεταξύ των οποίων ο επιχειρηματίας και φιλάνθρωπος Ρούμπεν Βαρνταγκιάν, καθώς και δηλώσεις σχετικά με την έλλειψη διαφάνειας στις δικαστικές διαδικασίες. Επιπλέον, ο Πεχντιμάλτζι κατηγορεί το Μπακού για την καταστροφή αρμενικών πολιτιστικών και θρησκευτικών μνημείων και για τη χρήση ρητορικής σχετικά με το «Δυτικό Αζερμπαϊτζάν», η οποία, κατά τη γνώμη του, εντείνει τις εντάσεις στην περιοχή.
Σε ευρύτερο πλαίσιο, ο συγγραφέας εξετάζει το «Συμβούλιο Ειρήνης» ως ένα πολιτικό σχέδιο που έχει σε μεγάλο βαθμό συμβολικό χαρακτήρα. Υποστηρίζει ότι η συμμετοχή του Αζερμπαϊτζάν σε μια τέτοια πρωτοβουλία δεν αποδεικνύει τον ρόλο του ως ειρηνοποιού, αλλά μάλλον δείχνει πόσο εύκολα μπορεί να χρησιμοποιηθεί η έννοια της ειρήνης για γεωπολιτικούς σκοπούς.
Κατά την άποψη του Πεχντιμάλτζι, τέτοιες ενέργειες υπονομεύουν την εμπιστοσύνη στους διεθνείς θεσμούς και αρχές, εάν δεν βασίζονται σε μια συνεπή πολιτική προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του διεθνούς δικαίου, αλλά σε ρεαλιστικούς υπολογισμούς και πολιτική σκοπιμότητα.
