Ο Μάικλ Ρούμπιν, αναλυτής του Washington Examiner, παρουσιάζει μια αιχμηρή αποτίμηση της παρούσας κατάστασης στην Τουρκία, υποστηρίζοντας πως, παρά την εικόνα ισχύος που προβάλλει η κυβέρνηση Ερντογάν, κάτω από την επιφάνεια διαγράφονται σοβαρές ρωγμές που απειλούν τη σταθερότητα της χώρας.
Μια επιφανειακή ισχύς με διεθνείς φιλοδοξίες
Η Τουρκία εμφανίζεται να βρίσκεται σε περίοδο ενίσχυσης της επιρροής της. Η προσωπική σχέση του Τούρκου Προέδρου με τον Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται να έχει αποδώσει καρπούς, με την Ουάσιγκτον να προωθεί την πώληση των μαχητικών F-35 στην Άγκυρα. Παράλληλα, η τουρκική αμυντική βιομηχανία —ιδιαίτερα υπό την εποπτεία προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Ερντογάν— γνωρίζει οικονομική άνθιση μέσω εξαγωγών οπλικών συστημάτων, ακόμα και σε απολυταρχικά καθεστώτα.
Η κατάσταση στη Συρία έχει μεταβληθεί δραστικά, με τη φιλοτουρκική οργάνωση Hay’at Tahrir al Sham να έχει καταλάβει την εξουσία και την Άγκυρα να διαδραματίζει πλέον τον ρόλο κυρίαρχου πολιτικοοικονομικού παράγοντα στη χώρα. Οι τουρκικές εταιρείες έχουν αρχίσει να επωφελούνται από την ανοικοδόμηση, υπογράφοντας πολυδάπανα συμβόλαια.
Η εσωτερική πραγματικότητα: απολυταρχία και κρίση
Εντός των τουρκικών συνόρων, ο Ερντογάν διατηρεί την εξουσία με σιδηρά πυγμή. Πολιτικοί αντίπαλοι βρίσκονται στη φυλακή, ενώ οι Κούρδοι εξαναγκάζονται σε παράδοση των όπλων. Παρ’ όλα αυτά, η κατάσταση μόνο σταθερή δεν είναι. Ο καλπάζων πληθωρισμός και η κατάρρευση της τουρκικής λίρας φανερώνουν τα όρια του οικονομικού “θαύματος”. Η μεσαία τάξη διαβρώνεται και η ευημερία μοιάζει περισσότερο με ψευδαίσθηση παρά με πραγματικότητα.
Διπλωματική απομόνωση και χαμένη επιρροή
Η υπερπροσωποποιημένη εξωτερική πολιτική της Τουρκίας έχει πλήξει σοβαρά τη θέση της στην Ουάσιγκτον. Παρά τις προσπάθειες του Τραμπ, η επιρροή της Άγκυρας στο Κογκρέσο έχει υποχωρήσει σημαντικά. Το κάποτε ισχυρό Τουρκικό Καυκάσιο έχει αποδυναμωθεί, ενώ η εικόνα της Τουρκίας στις ΗΠΑ χαρακτηρίζεται πλέον τοξική. Καμία από τις δύο μεγάλες πολιτικές παρατάξεις δεν φαίνεται πρόθυμη να στηρίξει ανοικτά την Άγκυρα.
Η Συρία ως επικίνδυνο στοίχημα
Η τουρκική στήριξη σε ισλαμιστικές οργανώσεις στη Συρία ενδέχεται να γυρίσει μπούμερανγκ. Όπως συνέβη και σε άλλες χώρες που χρησιμοποίησαν φανατικούς για γεωπολιτικούς σκοπούς, η επιστροφή των εξτρεμιστών στη χώρα μπορεί να πυροδοτήσει νέα κύματα βίας — ακόμη και στο εσωτερικό της ίδιας της Τουρκίας.
Το κουρδικό: νίκη χωρίς αντίκρισμα
Η υποτιθέμενη εξουδετέρωση της κουρδικής αντίστασης δεν συνοδεύεται από σχέδιο ειρήνευσης. Αντίθετα, ο Ερντογάν επιδιώκει την πλήρη ταπείνωση των Κούρδων. Όμως, οι εξελίξεις δείχνουν ότι μια νέα ανάφλεξη είναι μόνο θέμα χρόνου — και αυτή τη φορά, ενδέχεται να εκδηλωθεί βαθιά εντός της Τουρκίας, θέτοντας σε κίνδυνο την εσωτερική ειρήνη της χώρας.
Η Χαμάς και το επικίνδυνο προηγούμενο
Η ανοιχτή στήριξη του Ερντογάν προς τη Χαμάς εγκυμονεί κινδύνους. Αν η βία της Χαμάς θεωρείται «νόμιμη αντίσταση», τότε —σύμφωνα με την ίδια λογική— και οι Κούρδοι μπορούν να διεκδικήσουν το ίδιο καθεστώς για τον αγώνα τους. Η πολιτική αυτή ανοίγει τον δρόμο για την αναγνώριση της κουρδικής ανεξαρτησίας από τρίτες χώρες, ακόμη και από παραδοσιακούς συμμάχους της Τουρκίας.
Το κουρδικό δημοψήφισμα στον ορίζοντα
Με περισσότερους από 25 εκατομμύρια Κούρδους να ζουν στην Τουρκία, η πιθανότητα για ένα μελλοντικό δημοψήφισμα ανεξαρτησίας δεν είναι αμελητέα. Το παλαιστινιακό προηγούμενο μπορεί να γίνει το πρότυπο για μια παρόμοια κουρδική διεκδίκηση. Αν ο Ερντογάν αποχωρήσει από την εξουσία αφήνοντας πίσω του μια αποδυναμωμένη Τουρκία, δύσκολα θα υπάρξει ηγεσία ικανή να αποτρέψει τη διάσπαση.
ΠΗΓΗ: geopolitico.gr
