Ο Βαχέ Νταβτιάν γράφει στη σελίδα του στο Facebook: «Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ακόμη και εν μέσω βαθιάς εσωτερικής κρίσης, συνεχίζει να χρησιμοποιεί την ενέργεια ως εργαλείο πολιτικής κινητοποίησης και εξωτερικής τοποθέτησης.
Από αυτή την άποψη, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να αναφερθούμε στη χθεσινή ομιλία του στη Σύνοδο Κορυφής για τους Φυσικούς Πόρους στην Κωνσταντινούπολη σχετικά με τις παγκόσμιες γεωενεργειακές φιλοδοξίες της Τουρκίας. Ο ίδιος έδειξε πώς η ενεργειακή ρητορική χρησιμοποιείται για να αποσπάσει την προσοχή της κοινής γνώμης από την κοινωνικοοικονομική αστάθεια.
Είναι σαφές ότι οι ισχυρισμοί που τονίστηκαν στην ομιλία – «ιστορικό ρεκόρ» στην παραγωγή πετρελαίου, η αυξημένη παραγωγή φυσικού αερίου από το ορυχείο της Σακαριάς, η λειτουργία του πυρηνικού εργοστασίου στο Ακούγιου και η προώθηση της ευρωπαϊκής ενεργειακής ασφάλειας – στην πραγματικότητα έχουν ελάχιστη σχέση με το πραγματικό ενεργειακό δυναμικό της Τουρκίας. Αντίθετα, χρησιμεύουν για την οικοδόμηση μιας πολιτικής ατζέντας, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση μιας «ενεργειακής υπερδύναμης» του μέλλοντος με φόντο τα εγχώρια προβλήματα.
Αναμφίβολα, η γεωγραφική θέση της Τουρκίας της δίνει την ευκαιρία να γίνει κόμβος διαμετακόμισης. Ωστόσο, το να είναι από μόνη της πλατφόρμα διαμετακόμισης δεν αρκεί ακόμη για να θεωρηθεί παγκόσμιος παίκτης. Η ενεργειακή βάση της Τουρκίας είναι περιορισμένη και δεν μπορεί να επηρεάσει την παγκόσμια αγορά, η οποία καταναλώνει περίπου 100 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως.
Τα αποθέματα φυσικού αερίου της Σαχαρίας, τα οποία αναμένεται να εξαχθούν από το 2026 έως το 2028, μπορούν να παρέχουν 20-40 εκατομμύρια κυβικά μέτρα ημερησίως και η ευρωπαϊκή κατανάλωση των ±450 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων ετησίως είναι σχεδόν ασήμαντη. Όσον αφορά τον ΑΗΣ Ακούγιου, είναι μια ρωσική πρωτοβουλία που κατασκευάζεται πλήρως και χρηματοδοτείται από τη Ροσατόμ. Το έργο βαθαίνει την τεχνολογική και οικονομική εξάρτηση της Τουρκίας αντί να ενισχύει την ενεργειακή της κυριαρχία.
Και τα 983 δισεκατομμύρια λίρες που διέθεσε η κυβέρνηση για την αντιστάθμιση των λογαριασμών κοινής ωφέλειας είναι απλώς μια προσπάθεια ανακούφισης των κοινωνικών πιέσεων χωρίς πραγματικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.
Στο πλαίσιο όλων αυτών, ο «ενεργειακός λαϊκισμός» του Ερντογάν λειτουργεί ως μια πολιτική επικοινωνιακή στρατηγική με κύριο στόχο την αναπαραγωγή της εγχώριας νομιμότητας».
