Επιτρέποντας στην Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν να καταστρέφουν όλο και περισσότερο την Αρμενία, για να μην αναφέρουμε το Αρτσάχ, και πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο η Αρμενία θα υποταχθεί ακόμη περισσότερο σε αυτόν, ο Βλαντιμίρ Πούτιν κάνει το ίδιο λάθος που έκανε ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Βασίλειος Β’ ο Μακεδόνας (976-1025) πριν από χίλια χρόνια.
Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία – που λανθασμένα αποκαλείται Βυζαντινή Αυτοκρατορία – έφτασε στο απόγειο της ισχύος της υπό την κυριαρχία αυτού του βασιλέα, ο οποίος ήταν ο πιο εξέχων γόνος της αρμενικής καταγωγής αυτοκρατορικής δυναστείας. Λαμπρός στρατιωτικός, εξαιρετικός διοικητής, κατάφερε να συντρίψει τους Βούλγαρους και τις μουσουλμανικές δυνάμεις. Ωστόσο, έκανε ένα σοβαρό πολιτικό λάθος, οι καταστροφικές συνέπειες του οποίου θα εκδηλωθούν μακροπρόθεσμα.
Σκεπτόμενος με αυτόν τον τρόπο να αυξήσει το μεγαλείο της αυτοκρατορίας του και την προσωπική του δόξα, κατέστειλε την ανεξαρτησία των Αρμενίων, την οποία σεβάστηκαν οι δύο πιο ένδοξοι Ρωμαίοι αυτοκράτορες, ο Κωνσταντίνος και ο Ηράκλειος. Ταυτόχρονα, ο Βασίλειος Β’ όχι μόνο αναβίωσε τον καταστροφικό αυταρχισμό του Ιουστινιανού. Απέρριψε μια σαφώς καθιερωμένη από την εποχή του Αυγούστου αρχή: την ενδιάμεση θέση της Αρμενίας μεταξύ της αυτοκρατορίας και των δυνάμεων της Μέσης Ανατολής. Ενώ φαντάζονταν τους εαυτούς τους αρκετά δυνατούς για να πολεμήσουν τα μουσουλμανικά κράτη χωρίς τη βοήθεια των Αρμενίων, ο Βασίλειος Β’ και οι διάδοχοί του αγνόησαν σε μεγάλο βαθμό τον χιλιόχρονο ρόλο της Αρμενίας ως πολιτισμικού φραγμού ενάντια στη βαρβαρότητα της στέπας.
Ο Βασίλειος Β’ σήμανε στην πραγματικότητα την αρχή του τέλους της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Λιγότερο από μισό αιώνα μετά το θάνατό του, η ήττα στο Μαντζικέρτ το 1071 κατά των Σελτζούκων σηματοδότησε την αρχή της βαθμιαίας τουρκοποίησης της Ανατολίας.
Για χρόνια, ο Βλαντιμίρ Πούτιν προμήθευε όπλα στο Μπακού προτού αφήσει τους Αρμένιους μόνους ενάντια στους Τουρκο-Αζέρους και τους εγκληματίες τζιχαντιστές τους. Τελικά παρενέβη όταν του φάνηκε πια «ώριμο» το αρμένικο «φρούτο» – σε μεγάλο βαθμό νικημένο, αλλά όχι ακόμη εντελώς εκδιωγμένο από το Αρτσάχ.
Ο Πούτιν βλέπει τη συμμαχία με την Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν ως χαρτί στα χέρια του στο παιχνίδι του, τόσο από πολιτική, διπλωματική όσο και οικονομική άποψη. Αλλά ο κύριος του Κρεμλίνου, όπως και ο Βασίλειος Β’, κάνει ένα μεγάλο λάθος περιφρονώντας το Ερεβάν και επιτρέποντας στην Αρμενία, που είναι ο μόνος δομικός του σύμμαχος, αν και εξασθενημένος, να δεχθεί επιθέσεις χωρίς περιορισμούς. Συμπεριφέρεται σαν χυδαίος και αμόρφωτος μάνατζερ, που μαλώνει για μικροπράγματα, και όχι σαν αρχηγός κράτους που προτείνει μια πολιτισμική, μακροπρόθεσμα σχεδιασμένη πολιτική.
Η Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν, που ανέκαθεν τοποθετούνταν ως «δύο κράτη, ένα έθνος», ήταν πάντα οι δομικοί εχθροί της Ρωσίας. Δυστυχώς, ο Πούτιν, που φαίνεται να έχει χάσει τις ικανότητές του ως στρατηγός, είναι πλέον έτοιμος να δεχτεί τα πάντα από αυτούς τους «συμμάχους», οι οποίοι με τη σειρά τους δεν διστάζουν να προμηθεύσουν όπλα στο Κίεβο. Πώς μπορεί ο Πούτιν να δεχτεί ότι μια ισχυρή δύναμη όπως η Ρωσία θα ταπεινωθεί από το Αζερμπαϊτζάν, που δεν είναι τίποτα άλλο από ένα είδος γκάνγκστερ- κράτους που κυβερνάται από τις μαφιόζικες οικογένειες Αλίεφ-Πασάγιεφ, των οποίων η κύρια συνεισφορά στην ανθρώπινη ιστορία περιορίζεται σε μια σχεδόν συνεχή σειρά μαζικών δολοφονιών και κακοποιήσεων; Το πιο σημαντικό, πώς μπορεί ο Πούτιν να μην δει τις αυτοκρατορικές φιλοδοξίες του Ερντογάν, ο οποίος τόσο επιδέξια συνδυάζει τον ισλαμο-παντουρκισμό και τον νεο-οθωμανισμό;
Με αυτόν τον τρόπο, εκθέτει την Τρίτη Ρώμη, την οποία η Ρωσία ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί, στον κίνδυνο να έχει το ίδιο τέλος με εκείνο που είχε η δεύτερη Ρώμη την γρουσούζικη Τρίτη του 1453.
