ΚοινωνίαΠολιτική

Η συμφωνία μεταξύ του Ισραήλ και τα ΗΑΕ ενίσχυσε την απομόνωση του Ερντογάν

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας και ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ο Ντόναλντ Τραμπ διαμώρφωσαν μια τέτοια εξωτερική πολιτική, η οποία θέτει τα συμφέροντα των χωρών τους στη πρώτη θέση, γράφει ο Έντουαρντ Στάφορντ στην ανάλυσή του στο Ahvalnews.

Δυστυχώς και για τους δύο ηγέτες, το «έθνους μου πάνω από όλους τους άλλους» έχει προκαλέσει τριβές με συμμάχους και φιλικές χώρες. Αλλά, σε αντίθεση με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, ο οποίος ηγείται της μεγαλύτερης οικονομίας του κόσμου, η οποία εξακολουθεί να αποτελεί μαγνήτη για επιχειρηματικά και άλλα ταλέντα, ο Ερντογάν ηγείται ενός έθνους με λιγότερα φυσικά πλεονεκτήματα, το οποίο προσελκύει πρόσφυγες που αναζητούν ανάπαυλα από συγκρούσεις, ή οικονομικούς μετανάστες ως ένα δρόμο πιο δυτικά …

Η αντίδραση του Ερντογάν στη σύναψη της συμφωνίας μεταξύ Ισραήλ και ΗΑΕ καταδεικνύει έντονα αυτό το δίλημμα, και έχει ανακοινώσει, ότι εξετάζει την αναστολή των σχέσεων με τα ΗΑΕ ως ενέργειες τις οποίες το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών χαρακτήριζε «υποκριτικές». Αλλά γιατί ανησυχεί τόσο ο Ερντογάν για τη δημιουργία σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών με τις οποίες η Τουρκία δεν συνορεύει; Μήπως πρόκειται για το γεγονός, ότι η Ιερουσαλήμ θα πρέπει να επανέλθει υπό τον έλεγχο των μουσουλμάνων, ακριβώς όπως έγινε στη περίπρωση της Αγίας Σοφίας; Εν ολίγοις, ναι.

Έτσι, η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί μπορεί δικαίως να θεωρηθεί ως έκφραση του τουρκικού εθνικισμού, είναι επίσης μια άρνηση του κοσμικού νεωτερισμού (ατατουρισμός) και η καθιέρωση των διεκδικήσεων του Ερντογάν ως εξέχοντος πολιτικού ηγέτη από μουσουλμανικό έθνος.

Όσο σημαντική και να είναι η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, ωστόσο είναι  λιγότερο σημαντική από την επιστροφή της Ιερουσαλήμ υπο τον μουσουλμανικό έλεγχο.

Για αιώνες, η Ιερουσαλήμ βρισκόταν υπό τον πολιτικό έλεγχο των Οθωμανών σουλτάνων, όπως και οι ιερές πόλεις της Μέκκας και της Μεδίνας. Αν και η επίτευξη πολιτικού ελέγχου της Ιερουσαλήμ δεν αποτελεί ρεαλιστικό στόχο για τον Ερντογάν, αλλά επιδιώκει σαφώς, ότι οι σουνίτες μουσουλμάνοι να τον εβλεπαν ως υπερασπιστή των δικαιωμάτων και των προνομίων τους  στην Ιερουσαλήμ από τον έλεγχο που ασκεί το εβραϊκό κράτος. Τώρα οι εμίρηδες δείχνουν, όπως και οι αιγύπτιοι και οι ιορδανοί, ότι συμφωνούν να υποταχθούν στο Ισραήλ. Ο Ερντογάν αντιλαμβάνεται αυτό ως προδοσία μουσουλμανικής αλληλεγγύης ενάντια στον εβραϊκό ελέγχο σε μέρη που θα πρέπει να βρίσκονται υπό τον έλεγχο της ισλαμικής κοινότητας. Στη βάση αυτού είναι η διαστρεβλωμένη ερμηνεία του Ερντογάν για την ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το πιο δυσάρεστο για τον Ερντογάν θα πρέπει να είναι η έλλειψη δέουσας προσοχής στην οργή του για την «προδοσία» των εμιράτων. Η περιπέτεια του τα τελευταία πέντε χρόνια, δεν έχει ενισχύσει το κύρος της Τουρκίας ούτε έχει υποστηρίξει τον ισχυρισμό της για υπεροχή.

Κουνώντας σπαθί εναντίον της Ελλάδας, της Κύπρου και, συνεπώς και  της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα θαλάσσια δικαιώματα στην ανατολική Μεσόγειο δεν αυξάνει την εξουσία του Ερντογάν και ούτε βοηθά την τουρκική οικονομία. Η ανάπτυξη Τούρκων στρατιωτών μαζί με ισλαμιστές μαχητές στη Συρία, μοιάζει με την οθωμανική τακτική της χρήσης των κατώτερων λαών εναντίον άλλων υποκειμένων προς το συμφέρον των τουρκικών δυνάμεων – καθώς και για τη μεταφορά Συριακών μαχητών στη Λιβύη.

Και οι δύο κινήσεις είναι ακριβές. Ο Ερντογάν φαίνεται να έχει ξεχάσει ότι η Οθωμανική Τουρκία κατέρρευσε λόγω του εθνικισμού και της υπερβολικής πίεσης στους πόρους διαθέσιμες για για αυτοκρατορικές φιλοδοξίες. Και στο φόντο αυτών των διαδοχικών ενεργειών, στη αγανάκτησή του δεν θα δόσουν προσοχή – ούτε τα Εμιράτα, ούτε το Ισραήλ, ούτε οι ΗΠΑ.

Τέλος, ο Ερντογάν συνειδητοποίησε, ότι ενώ ο Τραμπ μπορεί να αναβάλει τις κυρώσεις κατά της Τουρκίας για την αγορά των S-400 και να αφήσει  τα προβλήματα στην ανατολική Μεσόγειο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η προσωπική σχέση του Ερντογάν με τον Αμερικανό ομόλογό του δεν έχει σημασία όταν εμπλέκεται το Ισραήλ.

πηγή: news.am

Εμφάνιση περισσότερων
Back to top button